Vrouwelijke veteranen verkozen voor kranslegging op Veteranendag: 'Voelt als één grote familie'

Tijdens een bijeenkomst voor Veteranendag 2026 in Dinkelland mochten de enige twee vrouwelijke veteranen de krans leggen: Corine Hofte-Van Nieuwburg uit Lattrop-Breklenkamp en Sandra Stoffers uit Denekamp.

Voorafgaand hieraan nam wethouder Rob Olde Kalter het woord om namens de gemeente zijn dankbaarheid uit te spreken, ook in het licht van recente oorlogen. "U weet wat oorlog betekent, en daar is niks 'grappigs' aan. De angst, de stilte na een explosie, de paniek in de ogen van mensen, de dode lichamen", schetste hij. "In een tijd waarin leiders soms vooral lijken te kiezen voor verdeeldheid, heeft u laten zien wat echte dienstbaarheid betekent. Dat vrede nooit begint bij macht, maar bij verantwoordelijkheid voor elkaar. Altijd vanuit een groter belang dan uzelf."

Hofte-Van Nieuwburg en Stoffers zijn relatief nieuw bij deze ongeveer 35 leden tellende 'mannenclub', dat overigens - over enige tijd - een officiële status als stichting zal krijgen. "Volgens mij is er nog wel een andere dame in deze gemeente woonachtig met een verleden bij Defensie, maar ik weet het niet helemaal zeker. We zijn pas net aangewezen als kranslegger hè", vertelt Corine met een knipoog. Als vlieger-psycholoog kent ze ook de andere kant van de medaille. "Het kan zo zijn dat sommigen zich misschien expres niet aanmelden. Omdat ze geconfronteerd worden met momenten die bepaalde herinneringen oproepen. Angst waar de wethouder het zonet over had, heb ik dus bij mensen gezien. Want je loopt de andere kant op als militair zijnde. Anderen gaan naar de schuilkelder, jij trekt er juist op uit om de dreiging te elimineren."

"Maar", voegt Stoffer eraan toe, "Dit jaar ben ik er voor de tweede keer. En ik heb best even getwijfeld: 'moet ik dat nou wel doen?'. En ieder jaar krijg je de uitnodiging van de gemeente... Toen de man van een vriendin zich aanmeldde, ging ik overstag. Nu ben ik overal bij hoor. Ook op bijvoorbeeld 4 mei, dodenherdenking dus. Je wordt gewoon opgenomen in de groep, het voelt als één grote familie. En da's wel kenmerkend, denk ik zo. We kijken niet naar leeftijd, geslacht of wat anders. Als je je steentje hebt bijgedragen, en dat mag ik zeggen, ben je van harte welkom."

De hele veteranengroep werd gecommandeerd door oud-luchtmachtmilitair Ton Eisink. Hij deelde voorafgaand aan de plechtigheid rozetjes uit, ter vervanging van anjers. "De witte anjer is oorspronkelijk het symbool van verzet. Later pas heeft het bekendheid gekregen via prins Bernhard van Oranje. Iedere veteraan draagt een kleine anjer op zijn of haar linker revers, of in elk geval net iets boven de hartstreek. Waar het gevoel zit, snap je?"